Karol I Podiebradowicz

Karol I Podiebradowicz, urodzony 4 maja 1476 roku w Kłodzku, był śląskim arystokratą i księciem. W latach 1495-1536 sprawował władzę jako książę oleśnicki, a od 1498 roku także książę ziębicki. W latach 1498-1501 był hrabią kłodzkim, tytuł ten zachował do śmierci. Po śmierci ojca rządził wraz ze starszymi braćmi. Początkowo rezydował w Kłodzku, później przeniósł się do Oleśnicy.

Pełnił urzędy władcy i starosty na Śląsku oraz poza nim. W 1515 roku król Władysław Jagiellończyk mianował go doradcą, a w 1523 roku Karol został namiestnikiem Królestwa Czeskiego. Od 1517 roku był starostą generalnym Dolnego Śląska, a od 1528 roku także Górnego Śląska. W Ząbkowicach Śląskich rozpoczął w 1524 roku budowę zamku, której nie ukończył. W 1522 roku nawiązał kontakt z Marcinem Lutrem, lecz pozostał katolikiem. Zmarł 31 maja 1536 roku w Ząbkowicach Śląskich. Z żoną Anną miał dwanaścioro dzieci. Został pochowany w tamtejszym kościele św. Anny, gdzie znajduje się jego sarkofag.

Na podstawie artykułu „Karol I Podiebradowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.